تازه کارشناسی را تموم کرده بودم. دوره کارشناسی درخشانی نداشتم. نه معدلی، نه رزومه علمی یا عملی خاصی. نه حتی فعالیت هنری، فرهنگی، سیاسی، ادبی... بی این که علاقه ی خاصی به رشته ام داشته باشم، به خیالم خودم به جبران لیسانس بَدم، دل خوش کرده بودم به این که ارشد را در یک دانشگاه خوب بخوانم و جبران مافات کنم. از قبل هم به واسطه ی خواهرم، و نزدیک بودن سمنان (محل تحصیل لیسانسم) تهران زیاد آمده بودم اما زندگی در این شهر رنگ و بوی دیگری داشت. از معدود دوستان دوره کارشناسی جدا شده بودم. و آنها هم هیچ یک

من: 1- به دنیا و مادیات علاقهای ندارم 2- معمولاً اگر تصمیم بگیرم کاری را انجام دهم تمام تلاشم را میکنم 3- از بحث کردن با آدمها گریزانم. کلا از آدمها گریزانم. به ندرت دوستی برای خود دارم. 4- کمی بیملاحظهام و عزیزانم را ناخواسته میرنجانم. این یک چالش بود که خود را در 4 جمله تعریف کنید. هرچند خود آغاز کننده چالش هم در 4 بند تعریف کرده بود نه چهار جمله (به معنای دقیقش). لذا من هم در 4 بند کوتاه نوشتم. چالش از یکی از وبلاگهایی که نمیشناسم شروع شده. وبلاگ مذکور را لینک نمیکنم و کسی را هم دع

چیزی که ما با آن مواجهایم، ناکارآمدی نیست، خیانت است! این خبر را ببینید. متن خبر آشناست: تکذیب! تاریخ خبر برای چه روزی است؟ 12 بهمن ماه. حاکمیتی که حفظ جان شهروندانش برایش اولویت نباشد و همهی ناراحت